Ik ben bezig met het bij elkaar zoeken van papieren voor mijn aanstelling bij Het Blokland. O.a. mijn diploma's zijn nodig, en dus duik ik mijn zuinig bewaarde diploma van de HAVO op. Goede oude tijd, denk ik nog. Wat een lol hebben we daar gehad. Ook verdriet (puberverdriet, ludduvuddu…), maar vooral veel plezier. Gelachen, gehuild, geleefd!
Ik kijk naar de datum waarop ik mijn diploma heb gehaald. 13 juni 1991. Ik reken terug en kom al snel tot het ontstellende getal van 20 jaar. Wat? Ik ben op slag weer terug in het heden. 20 jaar? Waar gaat dit over? 20 jaar geleden dat ik slaagde, 25 jaar geleden dus dat ik begon in de brugklas op het -toen nog- Menso Alting College. 20 jaar. Het getal zegt me helemaal niks. Het impliceert een heel leven. Van baby tot zo goed als volwassen mens. Waarom lijkt dit alsof het nog zo kort geleden is? Is het ontkenning? Wil ik er gewoon niet aan dat ik aan het 'tweede trimester' van mijn leven bezig ben? En dat dat 'eerste trimester' al zo lang geleden is? Waar is die tijd gebleven? Ik hoor mijn vader en moeder, en zelfs mijn oma zei het: Geniet er maar van, want voor je het weet… Daar lachten we natuurlijk hard om! Joh, ons hele leven lag nog voor ons! Doe toch niet zo gek, dat duurt nog hartstikke lang allemaal…

Ik kijk naar mijn kinderen. De oudste wordt 12 deze zomer. Begint al beetje te puberen. Doet moeilijk. Is geweldig. Is vervelend. Is lief. Leeft steeds meer zijn eigen leven, wil steeds meer zijn eigen ding. Is voorzichtig op zoek naar zijn identiteit, naar zijn 'ik'. In de wereld, in de vriendengroep, in het gezin. Ik zie zijn drang naar onafhankelijkheid, de behoefte aan 'groot zijn' en 'zelf bepalen'. En dat mag- ik geniet daar zelfs van! Hij ontwikkelt en gaat zijn eigen leven leiden. Mooi, wij hebben hem en geven hem hopelijk een goede basis waarop ie kan bouwen. Hij wordt groot! En wat is dat snel gegaan…
Ik hoef niet uit te leggen dat ie moet genieten van de dag. Van nu. Van gisteren! Van 'klein zijn' en 'nog lang niet groot hoeven te zijn'. Dat is niet interessant. Dat vond ik ook niet op die leeftijd. En dat hoeft ook niet, want anders blijf je stilstaan en word je ook echt niet groot en volwassen. Maar dat kind moet je in jezelf houden. Hou toch op, zie ik hem denken, ik wil juist groot zijn. Ik wil niet meer dat kind zijn… En dus fluister ik hem toe, als ie nog even lekker bij me zit: Wordt maar groot. Een gelukkige grote man. De tijd gaat snel. Heel snel. Voor je het weet… Hij kijkt me aan en zegt: Dat valt vast wel mee. Ik glimlach.

Over zo'n 25 jaar denk hij hopelijk ook: Wat? Is het al 25 jaar geleden dat ik naar het voortgezet onderwijs ging? Dat ik afscheid nam van de basisschool? De tijd is voorbij gevlogen, het voelt als de dag van gisteren.

Voor mijn oudste zoon de dag van morgen. Hij wordt groot. Hij wil groot zijn. Mogen we dan even ruilen?

Als ik 's morgens Nu.nl doorstruin, zie ik het bericht wel staan. 'Dode vrouw gevonden in Sittard', staat er. Ik lees het vluchtig. Akelig, ze lag er waarschijnlijk al 3 of 4 dagen. Wat naar, denk ik, en lees vervolgens een stuk over Anouk die 'de verkering' weer uit heeft. Tja.

We moeten optreden zaterdag, in Duitsland, Kalkar. Flink eind rijden, we vertrekken om 15.30u. We hebben de grootste lol onderweg, het optreden verloopt ook goed, 'es war sehr toll!', en na een lange rit naar huis, zijn we om 6 uur 's morgens thuis. Ik ga even douchen, zet nog een kopje sterrenmuntthee en kijk even op Hyves en Twitter. Stel dat ik wat gemist heb…

Zo'n zeven jaar geleden begon ik met de Beebiesite van Mirte. Tijdens deze zwangerschap schreef ik over van alles wat me bezighield, hoe het verliep enzovoort. Via die beebiesite kwam ik natuurlijk ook op andere beebiesites en er kwamen mama's op mijn site. Ook Syrith. We bleven bij elkaar hangen. Lazen elkaars verhalen, blogs, reageerden op elkaar. De geboorte van haar jongste dochter, 5 jaar geleden, maakte ik op die manier haast live mee. We chatten, mailden, leefden mee enzovoort. Ik vond haar een bijzondere vrouw. Enorm eerlijk, emotioneel, maar altijd heel sterk en zoekende. Heel erg zoekend af en toe, dat merkte ik wel. Onrustig vaak. Maar een hele bijzondere vrouw- totaal tegenovergesteld van mij, qua spiritualiteit bijvoorbeeld, maar dat maakte het wel bijzonder. Het was alleen maar internetcontact, heb haar nooit in het echt ontmoet, maar het contact was waardevol. Soms hele tijd niks, soms ineens heel veel. Met Hyves en Twitter bleven we ook in contact, en leefde ik mee met haar en bleef deelgenoot van haar leven.
Afgelopen week dacht ik: hee, waar is ze gebleven? Ze stond niet meer in mijn Hyves-lijst, ze had me 'ontvriend'. Dat had ze al eens vaker gedaan, dan begon ze een nieuwe lijst of dan was ze weer aan het opschonen geweest. Vroeg ik opnieuw of ik vriendjes mocht worden, en dat mocht dan ook. Ik vroeg dus weer of ik vriendjes mocht worden, afgelopen week. Maar het bleef stil.

Nog even de berichtjes op Hyves lezen. Het is half zeven 's morgens, zondag. Bij een andere internetvriendin lees ik ineens het schokkende nieuws. Het berichtje van Nu.nl is ineens niet meer een bericht over 'zo maar iemand'. Het gaat over Syrith. Ik ben geschokt. Mijn hart begint sneller te kloppen. Nee. Het kan niet. Niet Syrith toch? Wel dus. Ik probeer het verhaal nog een beetje compleet te krijgen, en ga slapen als het al licht wordt. Maar wat voelt het donker…

Die zondag blijf ik geschokt. Als ik weer wakker word, is het eerste wat ik denk: Syrith. Meisje toch. De zoektocht was gexebindigd. Het hakt er meer in dan ik in eerste instantie had verwacht. Het is de combinatie van ongeloof, geschoktheid, verdriet, medeleven. Haar drie kinderen in mijn gedachten, haar man… Het maakt me emotioneel, ook als ik meer achtergronden achter haar overlijden krijg. Het is zo verdrietig allemaal…

Als ik 's avonds Merijn naar bed breng, lezen we een boekje en moeten we samen hard lachen om iets onbenulligs. Merijn kruipt tegen me aan, slaat de armpjes om me heen en ik kijk in die blauwe ogen van hem. Ik moet huilen- want het besef dat Syrith dit nooit meer mee zal maken, raakt me. Het feit dat haar kinderen dit nooit meer mee zullen maken, raakt me nog meer…

Bij een goede vriendin van haar, en goede kennis van mij, lees ik op  haar hyvespagina een gedicht. Deborah komt het gedicht tegen op de begraafplaats, waar haar zoon begraven is. Afgelopen zaterdag, als het xe9xe9n jaar geleden is dat Ruben overleed, kreeg ze het bericht dat haar vriendin was overleden. Hoeveel meer kan iemand nog hebben? Het gedicht kwam ze tegen, en raakte haar diep. Mij ook.

Vandaag zou ze jarig zijn. Dag Syrith. Bedankt voor jouw unieke kijk op het leven dat je me hebt gegeven.

Loslaten

Ofschoon het loslaten van mijn geliefden
Met pijn
Mijn ziel trachtte te verteren

Was de kracht, de wens
Me te verplaatsen
Naar andere sferen
Groter
Dan de pijn
Van het gekliefd te zijn
In mijn verbond op aarde

Opgehaald
Opgetild
Door liefdevolle handen
Van verlichting

Voelde ik

Ik zweef omhoog
En sluit mijn ogen
Genietend
Laat ik mij leiden
Door het gat van de tijd

Ik ontspan
En weet dat ik altijd
Veilig aan zal komen

Je hebt van die dagen die al zo beginnen, dat je eigenlijk het liefst direct je bed weer instapt en doet alsof het de avond daarvoor is. Voordat je wakker wordt omdat er een kind bij je in bed stapt omdat ie in bed geplast heeft. En ook voordat er nog een kind in bed stapt, omdat ze niet kan slapen en je vervolgens vergaat van de spierpijn omdat alle ruimte ingenomen wordt door die twee monsters kinderen. Nee, ver daarvoor- lekker in je eigen houding, weggekropen onder de warme dekens, en xe9xe9n voet tegen mijn Geliefde aan (anders veel te warm…)- ogen dicht en slapen maar! Slapen! Gewoon negen uur achter elkaar alleen maar slapen!  Weg met al die uren, die gevuld worden door gillende, schreeuwende, mekkerende, brutale, poepende kinderen. Bah! Ik wil even niet meer. Tja, dat gaat dan natuurlijk niet, maar de gedachte eraan kan het 'leed' even verzachten.

Gisterochtend was het zover. Een brutale bijna-puber die me het bloed onder de nagels vandaan haalt, een net-kleuter-af-kind dat haar grote broer nadoet en dan met de dramatiek van een meid en een peuter die zijn hele bed eronder geplast heeft en en passant ook nog even zijn broek volgepoept heeft. Hoera, wat fijn. En dat allemaal voor acht uur 's morgens. Gelukkig dat er nog xe9xe9n kind was dat 'normaal' deed. Er is hoop… Jammer ook dat dat kind dan ondersneeuwt in het verbale geweld van broer en zusje. Pff. 

Als ze om 08.15u de deur uit zijn (papa brengt ze altijd naar school), en ik tussen de puinhopen van de ochtend zit (ik haat hagelslag!), juich ik stiekem en zacht. Niet hardop natuurlijk, stel je voor zeg dat mijn eigen vriend en kinderen de buren  me zouden zien en horen juichen terwijl mijn geliefde en 3 van mijn 4 kinderen net de deur uit lopen. 

De dag gaat voorbij. Gelukkig zonder afschuwelijk irritant kindergedrag  noemenswaardige incidenten (als ik de hagelslag tussen de middag buiten beschouwing laat…) en het is avond. Tijd om de kinderen naar bed te brengen. Druk altijd hier. Wassen, tandenpoetsen, verhaaltjes voorlezen- en dat x4. Okxe9, de oudste twee doen het zelf, maar… niet uit zichzelf!! We kletsen wat over de dag, dikke knuffel en… slaap lekker!

Met de oudste, bijna-puber, praat ik nog na over vanmorgen. Dat is leuk, zo'n kind van 11, wat terug kan denken aan en over de situatie. Had ie zelf ook al gedaan, zei ie. Ook over wat er de dag daarvoor gebeurd was (een flinke aanvaring met zijn papa). Hoe dat nou zo kon? We praten en praten, en komen een heel eind. Het is fijn om gedachten en gevoelens te ordenen, en samen lukt dat heel goed. Ook voor mij. 

Als de kindertjes daarna lekker liggen te slapen, loop ik nog even langs de bedden. Jongste Zoon ligt heerlijk te slapen. Bed nog droog, broek nog schoon. Jongste Dochter ligt tussen haar boeken, diep in slaap. Ik kriebel zachtjes in haar nek en hoor haar zeggen: Ik vind je lief mama. Oudste Dochter 'vertelt' dat ze droomt over vakantie. Ze is erg toegankelijk in haar slaap, en ik vraag vaak waar ze over droomt. Over vakantie, en het zwembad, en we zijn allemaal in het zwembad en moeten heel hard lachen. En Oudste Zoon ligt te slapen. Armen boven zijn hoofd, zijn voorhoofd in een frons. Ontroerend. Grote, kleine man…

De ochtend daarvoor lijkt ver weg. Misschien heb ik het wel gedroomd en ik denk aan dat nu nog lege bed. Maar ik heb eigenlijk geen zin in slapen,  nee, ik wil helemaal nog niet slapen. Ik wil alleen maar naar die slapende, dromende kinderen kijken. Mijn moederhart opladen. Ik wil in bed liggen en zo'n klein, warm lijfje tegen me aan voelen en vasthouden. Ik wil met ze knuffelen en  praten, ik wil luisteren met en naar mijn kinderen. Ik wil lachen om die grappige opmerkingen van Jongste Zoon, verbaasd zijn over het lezen van Jongste Dochter, lekker ongecompliceerd chillen met Oudste Dochter, en bijzondere gesprekken voeren met Oudste Zoon.

Kom maar op met die nieuwe dag! 

Gisteravond was ze al zenuwachtig. Alle spullen samen gepakt (nee Iris, je hebt geen vijf broeken, twee leggings, vier blousesjes, twee shirtjes, twee truien  nodig voor drie dagen kamp…), en nog even gekletst over kamp. Dat wilde ze nog even, nog even kletsen over die drie dagen. Want spannend vond ze het wel…  mama ook wel hoor! Twee nachtjes weg! Wat zal het rustig zijn zonder dat zonnetje in huis, dat altijd helpt en bezig en vrolijk is.  "En wat als ik jou dan ga missen mama?", vraagt ze een beetje huilerig. "Dan mis je mij, en daar is niks ergs aan. Alleen moet je wel genieten van al het leuke, mij zie je over twee dagen weer!! Met allemaal nieuwe verhalen in je hoofd en dan kunnen we gezellig weer kletsen."
Dat zei ik natuurlijk heel groot, maar stiekem vond ik het net zo spannend als zij…
Vanmorgen was ze er op tijd uit om de laatste dingetjes te pakken en het lunchpakketje te maken. Nadat we haar hadden overtuigd van het feit dat ze geen drie lunchpakketten mee hoefde te nemen ('Maar dat zei meester Wim!', wat is dat toch dat meesters en juffen ALTIJD gelijk hebben?), was de boel ingepakt en waren we klaar. Op naar school. Het regende een beetje, maar het was niet koud. Prima fietsweer!
Nog een paar dikke knuffels, smokkerds, en vooruit nog eentje dan, nog even in de klas en dan op naar de fiets.

Ik zag het wel aan haar gezicht. Ze vond het heel erg leuk, maar ik zag ook dat ze het heel spannend vond. Een big smile, maar wel een smile die ook zei: Ik ga jullie missen! Want dat is Iris… altijd heel erg aanhankelijk naar ons, altijd bezig met haar gezin, met haar familie, een enorm loyaal kind. Veel plezier, riepen we d'r toe- maar ik had waarschijnlijk net zo'n smile als haar… mixed emotions.

En daar ging ze dan, op de fiets, naast een klasgenootje, nog even een rondje fietsen om te zwaaien! Een brokje in m'n keel- maar nee, ik ging natuurlijk echt niet staan huilen daar op dat plein. Deze ervaren moeder die al talloze keren daar op dat plein gestaan heeft en gezwaaid heeft. .Toen ik een nephuiltje opzette, vroeg Merijn: Moet je huilen om Iris? Ik zei: Ja, ik mis haar al een beetje, en hij legde zijn kleine armpjes om mij heen en troostte mij. Tot het ineens tot hem doordrong en toen begon ie zelf hartverscheurend te huilen. Ach, zieltje, en ik drukte mijn gezicht even in zijn nek- kon ik ook even ongegeneerd snotteren.

Nee, geen wanhopige mama hier hoor. Ik kan ook best goed zonder mijn kinderen, ik kan ze goed loslaten- ik voel me niet totaal verloren als ze weg zijn, uit logeren of een hele dag op school en op de BSO of kinderopvang. Nee, dat vind ik soms ook wel heel erg lekker. Rustig vooral. En rustig is het hier niet zo vaak, dus geniet ik extra als het wel even lekker rustig is. Het is alleen weer zo'n moment van: ze worden groot. Zomaar. Ineens. Ik stond erbij en ik keek ernaar.  Mijn kleine meisje, dat ineens zo groot lijkt als ze daar op haar fiets wegrijdt. Ze is helemaal niet klein meer. En dat loslaten is toch ineens heel anders…

Ik zie haar nog net, makkelijk te zien in haar felblauwe jas en ze kijkt ook nog even om en ja, ik zie haar arm nog even omhooggaan. Dan rijdt ze de bocht om en zie ik haar niet meer.

Snik. Grote meid, kleine mama. En wat een avontuur is dit toch- mama zijn. Maar het avontuur is lang zo groot en bijzonder niet als dat wat er voor onze kinderen ligt. En joepie, ik mag mee!

Nee, dit verhaaltje gaat niet over vakantie. Of over opvoeding, want ook daar heb je veel te maken met grenzen. Het gaat dit keer over mijn grenzen. Of mijn kaders. Kaders. Persoonlijke afbakeningen. Die je jezelf oplegt of die 'de wereld' je oplegt. Kennen we dat niet allemaal? Er zijn maar weinig mensen die doen waar ze zelf zin in hebben en zich van niemand of niets wat aantrekken. Het lijkt een utopie voor mij- helaas, ik ben erg gevoelig voor de mening van anderen, al moet ik zeggen dat ik steeds beter mijn eigen weg daarin weet te vinden. Maar ook in het dagelijks leven hou ik me af en toe vast aan die kadertjes.

Ik heb van die dagen dat ik me er geen zak van aantrek dat ik hink-stap-sprong door de kamer moet of dat ik eigenlijk mijn klimuitrusting nodig heb om door de berg was te komen… Maar meestal trek ik me daar wel wat van aan. Want het moet toch netjes zijn? Tja, voor wie eigenlijk? Nou ja… ik wil gewoon laten zien dat ik het ook wel kan. Ook ik kan in die drukte, met die drukte, dat huishouden ook onder de knie hebben. En dat moet wel, (van wie ook alweer?). Ik vind het moeilijk om de boel de boel te laten- want stel dat er iemand komt?- en bijvoorbeeld met de kinderen iets leuks te doen. Ja, dat kan wel, maar pas als…. en stiekem moet ik dan toegeven dat zelfs onder het spelletje doen ik nog denk aan die kast die nog uitgeruimd moet worden, of de was die nog opgevouwen moet worden. Loslaten… ik weet het, maar ik blijf maar binnen die kadertjes… de kaders die ik zelf heb opgesteld en ik niet zo makkelijk buiten kan.

Ken je dat testje van dat vierkant? 'Outside the box'-denken? Je hebt een groot vierkant met negen punten. Dit vierkant (en de negen punten) moet je met vier rechte lijnen doorkruisen, zonder de pen van het papier te halen. We deden deze opdracht in de groep op de Pabo. We kwamen er niet uit, het lukte niet. En wat was de oplossing? Inderdaad, je moest 'outside the box' denken… (zie voor uitgebreidere uitleg: http://nl.wikipedia.org/wiki/Outside_the_box-denken)

Ik zit af en toe vast in mijn patroontjes, ik durf niet zo vaak 'outside the box'. En ik wil het wel graag! Maar hoe?? Praktijk, gewoon doen! Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan- want hoe doe je dat dan? Waarmee? Hoe?? Ik heb natuurlijk mijn uitlaatklep No Name. Daar kan ik op het podium mezelf uitleven, in de rol van zangeres. Daar sta ik soms debiel te doen, of stoer, of wat dan ook- dat mag! Dat is wat de rol van mij verlangt. Tja, op het schoolplein is dat toch iets anders nietwaar….

Toch wil ik in het dagelijkse leven ook 'outside the box'. Toen ik bij een Twitter-vriendinnetje ineens las over een boek dat daar alles mee te maken heeft, was ik om. Yep! Dat was het. Op een 'onschuldige' manier je grenzen verleggen en ontdekken wat er gebeurt!!

Het boek heet 'Wreck this Journal' en is gemaakt/geschreven door Keri Smith. De bedoeling van het boek is dat je over je grenzen heen gaat. Hoe? Heel simpel: opdracht 1 in het boek is: 'Breek de rug'. Je mag er koffie overheengooien, er op springen, onder de douche meenemen, je moet er dingen in plakken die je buiten vindt, je moet er met je potlood gaten in maken. Nou ja… echt van die dingen die je 'normaal' niet doet. En al helemaal niet met een boek!!!

Maar wat is het leuk! Wat had ik een lol om de rug van het boek te breken. Sterker nog: het zag er nog mooi uit ook! En koffie spetteren op mijn boek? Wat een kunstwerk! 

Dat ik nog niet helemaal 'outside the box' denk, merkte ik vanmiddag. Toen ik het concept aan de kinderen uitlegde, werden die direct enthousiast. Wilden gelijk aan de slag. Zonder te denken: Huh? Dat mag toch helemaal niet? Yeah!!! Behalve Mirte, die was lichtelijk in shock toen ik uitlegde wat je met het boek moest doen… Maar Jurgen en Iris gingen voortvarend te werk. Tot Jurgen iets te hard stampte en een bladzijde losscheurde. Ik riep: 'Ja, stop maar, dit gaat niet goed'! Ik plakte de bladzijde zelfs weer vast met plakband…. oei, dacht ik later… en Jurgen zei:'Ja, dat is toch de bedoeling?'… sjonge… ik zit vaster in mijn kadertjes dan ik dacht…

En weet je wat het mooiste is van dit 'Wreck this journal'-avontuur? Waar ik achter ben gekomen door deze opdrachten te doen? Die opdrachten die tegen je ratio ingaan, en zelfs je gevoel? 

Er verandert niks. Er gebeurt niks! De wereld draait door, alles blijft hetzelfde. Het leven gaat gewoon door! Maar ik moet lachen, omdat het werkelijk te debiel voor woorden is wat ik aan het doen ben. Heerlijk!!

Op de goede weg denk ik, weg met die box!

Ik ben best wel een dikke jankerd. Ik huil gauw. Veel. Om alles. Tijdens mijn zwangerschappen waren de zakdoeken al niet aan te slepen, dankzij de hormonen, maar ook zonder die hormonen huil ik gauw. Ik hou van harmoniexebn, zowel in muziek als in het gewone leven, en dan word ik geraakt… Die tranen zijn er zo. Niet zo moeilijk om mij aan het huilen te krijgen hoor… een romantische film waarin 'ze' elkaar krijgen, een hereniging op tv, een verdrietig verhaal… ik huil! En ja, ook bij mooie dingen. Als mensen elkaar helpen, of blije kinderen, kinderen die nieuwe dingen leren, ontdekken… ik huil… (nou ja, bijna, want tranen inslikken kan ik ook wel). En bij muziek. Oei, wat kan muziek die emoties uit mij trekken… Ik hou het niet droog bij liedjes als 'Feeling stronger everyday' van Chicago, 'Spirits have flown', van the Bee Gees of 'Love of my life'  van Queen. En dat laatste liedje heeft dan een dubbele laag- want dat lied gaan we draaien op de crematie van Martijn of mij. Tja… dan komen die tranen wel. Want die dag komt er. Zo'n lied heeft ineens betekenis gekregen….

Best wel iets raars, dat huilen. Alleen mensen huilen. Nou ja, we horen wel eens over krokodillentranen en olifantentranen, maar… ze bestaan niet… alleen mensen huilen. Het is een kwestie van hulpeloosheid, een roep van 'help mij!'. Een baby die huilt… tja, dat begrijpen we allemaal. Maar volwassenen die huilen? Hmmm…. word je meestal een beetje ongemakkelijk van, toch? Dan is ineens iemand hulpeloos, maar bij een baby kun je dat nog aan. Maar een volwassene? Wat moet je daar mee? Ik kan me nog herinneren dat mijn vader ooit moest huilen, aan tafel, gewoon tijdens het eten. Het was hem even teveel geworden, zijn bedrijf en een op dat moment akelige toestand daaromheen (had niks met hem te maken overigens). Ik was diep onder de indruk. Mijn vader huilde nooit. Ik heb mijn vader twee keer zien huilen. Aan tafel, en bij de begrafenis van mijn oma- zijn moeder. Het heeft me diep geraakt. Huilen is het tonen van je innerste ziel. En als je dat 'intern' niet kan verwerken, komt het er op die manier uit. En dat heeft niet alleen met verdriet te maken, maar ook bij die kleine dingen kan ik huilen. Dingen waar ik van kan gaan huilen? Hier staan ze op een rijtje:

- een huppelende Mirte;
- een Iris die staat te zingen of haar leven ervanaf hangt (vals en wel);
- Jurgen die de slappe lach heeft;
- Merijn;
- filmpjes van vroeger;
- (goede) muziek;
- lieve berichtjes;
- Martijn die ge-emotioneerd raakt door iets
…

En jullie? Waarvan gaan bij jullie de traanbuisjes aan het werk??

Een nieuw schooljaar is weer begonnen! Voelt altijd een beetje als Oud & Nieuw… Nieuwe plannen, vooruitzichten… spannend ook! 

Het komende schooljaar is weer een bijzonder jaar: Mirte groep 3, Iris naar de bovenbouw (groep 6) en Jurgen… groep 8… wow… zijn laatste basisschooljaar. En… in april gaat onze jongste, Merijn, ook naar school… pfff…. Nog 8 maand om daar aan te wennen…

Afgelopen zomervakantie is voorbijgevlogen! We hebben drie weken in Italixeb doorgebracht. In Zuid-Toscane, dorpje Seggiano, in een werkelijk prachtige omgeving. Het huis was fantastisch, het zwembad was geweldig. De vakantie had alles: mooi weer, gezelligheid, plezier, wijn, lekker eten, relaxen, genieten… alles zat er in… Het was goed vertoeven met Martijns familie- we waren met Martijns moeder, zus, zwager en neefje op reis. We hebben veel gelachen, gepraat, ook gehuild en discussies gehad. Tuurlijk is het aanpassen en dat gold misschien nog wel meer voor de schoonfamilie dan voor ons (als je ineens met een gezin met vier kinderen opgescheept zit….)… maar het was ook zeer waardevol. En Italixeb blijft geweldig…

Vakantie is ook 'met je neus op de feiten gedrukt worden'. Vind ik in ieder geval. Het is je plaats vinden- zowel wij als de kinderen. Met name Jurgen en Mirte hebben hier iets meer moeite mee dan het 'gemiddelde' kind. Dan moet je jezelf als ouder herpositioneren, en dat valt niet altijd mee. Jurgen had met name de eerste dagen wat 'aanpassingsmoeilijkheden'. Grote mond (oh ja, hij begint te puberen) waar ik zelf werkelijk even door van slag was. Eh… waar komt dit vandaan? Oh ja, hij moet ook zijn grenzen aftasten- want ineens zijn er vijf volwassenen die bepalen hoe de dingen gaan. Twee volwassenen, zijn ouders, die kent ie inmiddels wel- die strijd om grenzen blijft rustig doorkabbelen, maar vijf volwassenen? En een andere omgeving, even zoeken hoe of wat… tja, dat kost wat tijd bij Jurgen. Maar gelukkig ging dat daarna wel heel erg goed. Hij genoot!! Vooral de avonden als 'de kleintjes' op bed waren bij ons op de veranda, wij aan de wijn en de chips, hij aan de icetea of cola  en de chips. Glunderende oogjes, grote verhalen, meekletsen- wat vond ie dat leuk… heerlijk om je kind zo te zien genieten! En dan zie je dus ook dat ie echt groot wordt…

Mirte is ons derde kind. En ook wel een bijzonder kind. Bijzonder getalenteerd ook. Een doorzetter, een fanatiekeling. Als zij iets in haar hoofd heeft? Dan gaat ze ervoor. De drempel is soms hoog, maar als ze eroverheen is, dan gaat ze er ook voor.

Toch heeft Mirte ook wel een wat uitgebreidere gebruiksaanwijzing dan de anderen, alhoewel de gebruiksaanwijzing van Jurgen wel grote overeenkomsten vertoont… Op vakantie was het vooral duidelijk dat veranderingen in omgeving (of aanpak) direct effect op haar hebben. Met name het naar bed gaan werd op een gegeven moment problematisch. Tuurlijk gaat het anders op vakantie. Andere geluiden, ander bed… alles is anders. Voor een kind is dat sowieso vaak wat moeilijker, maar bij Mirte heeft het helemaal een sterk effect. En dan zijn er natuurlijk die vijf volwassenen die allemaal 'de baas' zijn. Voor Mirte onoverzichtelijk en dus begon ze mij enorm te claimen. Ik werd haar houvast, haar vastigheid. En dan kan Mirte ook heel goed doorzetten en fanatiek zijn… 

Mirte begon ook met name met het slapen problemen te maken. Ze wilde niet alleen zijn, ik moest steeds bij haar zijn. Tja, en dan is je aanpak ook nog anders dan thuis- en dan is Mirte helemaal op de hobbel. Thuis laat ik d'r gerust een tijdje krijsen of mekkeren- daar krijgt ze hier niet mijn aandacht mee. Daar moest ik wel- want er lag een klein jongetje van 1 in de slaapkamer ernaast te slapen- en die wilden we natuurlijk niet wakker hebben. Gevolg: ik moest wel reageren op haar gehuil en gekrijs- en Mirte is dus zo'n kind dat dat heel snel doorheeft en daar dus gebruik van maakt. Tja, en dan zit je in een vicieuze cirkel waar je niet zo makkelijk weer uitkomt… Moeilijk. Ik heb maar geprobeerd om zo positief mogelijk te blijven, goed gedrag belonen en negatief gedrag zoveel mogelijk negeren. Beloningssysteem in werking gesteld, smileys 'toegekend' en beloond met kleine dingen als iets goed ging. Om te voorkomen dat je helemaal in een negatieve spiraal raakt. En gelukkig dat ging goed. Ik kreeg iets meer controle over haar gedrag, en kon haar een beetje uit haar ding halen. Ze is samen met Merijn gaan slapen, dat ging goed- maar ze bleef mij wel claimen- moeilijk om daar doorheen te breken. Ik snap waar het gedrag vandaan komt, maar sjongejonge, wat was (en is) dat hard werken…

Twijfel twijfel twijfel… doe ik het wel goed? Wat is er met Mirte aan de hand? Want dit gaat verder dan 'vervelend gedrag'. Alle gewone opvoedtrucjes hebben bij haar geen effect, niet genoeg, je moet verder dan dat gaan. Doen we het goed? Moet het anders? Wat wil ik? Wat wil zij? Waarom doet ze zo?? Mirte is altijd al wat ingewikkelder geweest. Op eenjarige leeftijd al veel problemen met inslapen, als peuter was ze af en toe werkelijk onmogelijk- wat een peuterpuber! Een bijzonder kind: leerde zichzelf lezen, schrijven, fietsen… Mirte does it her way, en wij staan erbij en kijken ernaar….

Vooral na de vakantie bleef het door m'n hoofd spoken. Af en toe was het moeilijk om positief naar Mirte te kijken- maar ik dwong mezelf en zag dan ook dat verschrikkelijk blije gezichtje als ze een vrolijke smiley kreeg en een klein cadeautje had verdiend. Ze doet het niet expres om mij te stangen, om mij te zieken, om mij te pesten. Ze kan niet anders dan dit doen, omdat ze zich vaker dan een ander kind, onveilig voelt of onrustig of 'een vol hoofd heeft'. En Mirte is bijna 6. Dan kun je je nog niet uiten, dan kun je nog niet makkelijk over je gevoelens praten- dat uit zich in gedrag. Vanuit Mirte gezien is haar gedrag begrijpelijk, logisch ook wel. Voor mij (en Martijn) is het wel even omschakelen. Als ze zoals afgelopen week 's avonds weer drama maakt bij het slapen (krijsen, uit bed komen, huilen, huilen…) en dan zegt: ' Maar ik mis Jurgen!' (die was op dat moment op kamp), roepen wij: 'Joh, die is er morgen weer, nu gaan slapen Mirte' . Achteraf gezien, of zoals Tamara zei: ' Haar plaatje was op dat moment niet compleet' .Inderdaad. En voor Mirte is dat moeilijk te behapstukken. We hadden het plaatje compleet moeten maken voor haar: een foto van Jurgen naast haar bed op dat moment had waarschijnlijk direct zin gehad, in plaats van te roepen: Morgen is Jurgen er weer. Daar kan ze niks mee. Mirte is cognitief gezien al veel verder, maar sociaal-emotioneel is het nog echt een klein meisje…

 Is er iets bijzonders met Mirte? Feit is dat ze een aantal trekjes heeft van een aantal stoornissen. De vinger is er nog niet op te leggen, maar er zijn wat bijzonderheden aan haar te vinden. Moet dat? Moet ik haar in een hokje stoppen? Is dat niet juist zoeken naar iets?? Tja, een hokje kan helpen. Ik ben blij dat de dokter mij in het hokje 'astma'  gestopt heeft, daardoor heb ik nu medicijnen waardoor ik normaal kan functioneren. Een hokje is pas verkeerd als het je vooroordelen geeft waarnaar je gaat handelen. Nu zoek ik naar een hokje bij Mirte zoals mijn astma. Om een juiste aanpak voor haar te vinden. Om haar te helpen om de wereld te verduidelijken, om de boel overzichtelijk te maken. Om haar veilig te laten voelen, zodat zij zich kan ontplooien. Zodat haar talenten aan bod komen, er ruimte is voor haar. Voor Mirte, zoals ze is. Een ongelooflijk lief, talentvol, enthousiast kind. Om te zorgen dat we zelf ook de dingen positief blijven zien, in plaats van ons alleen maar druk te maken om al die negatieve dingen (en ja, dat is makkelijker- want dat andere betekent dat je zelf ook hard moet werken…). 

Mirte is Mirte. Een bijzonder meisje. Kan al lezen alsof ze al jaren op school zit- terwijl ze nu net naar groep 3 gaat, een begaafd kind, op zwemles zit en nu zelf heeft leren duiken en heel lang onder water kan zwemmen (oh, wat heeft ze geoefend op vakantie!), dol is op knutselen en de mooiste knutsels maakt (en het liefst voor nichtje Eline), zo door de Albert Heyn heen roept: Mama! Ik hou van je!! Maar wat een kopzorgen hebben we af en toe…

Afgelopen zaterdagmorgen zat ik, geheel tegen mijn gewoonte in, al om 9 uur 's morgens in de auto. Op weg naar de bakker, om broodjes te halen. Doe ik eigenlijk nooit- op zaterdag voor 9 uur m'n bed uit, is hoogst uitzonderlijk… nu dus wel. Op de radio is een man aan het vertellen over kinderen met 'moeilijk gedrag' . Gedrag waardoor ouders met hun handen in het haar zitten. Niet meer weten hoe ze het moeten aanpakken. Het lijkt alsof het over ons gaat. Over Mirte. Het gedrag dat hij beschrijft is iets extremer dan wat wij tegenkomen bij Mirte, maar de grote lijn lijkt hetzelfde. Ik zet de auto op de parkeerplaats en luister. Ik krijg kippenvel als hij vertelt wat de juiste aanpak is van deze kinderen. Ik moet huilen, omdat al mijn onzekerheid over onze aanpak en opvoeding op dat moment bovenkomt. Merijn zit naast me, en vraagt of ik zeer heb. Nee, maar mijn hart doet wel pijn op dat moment. Omdat ik het zo graag goed wil doen, omdat dat zo moeilijk is. Maar de meneer op de radio noemt al die dingen op, die wij ook zoveel mogelijk proberen toe te passen: benadruk het positieve, beloningsytemen, positieve houding die je moet aannemen in de opvoeding van deze kinderen, maar ook de opvoeding zien als 'project'… het is zoals ik het ook doe, nou ja- probeer te doen. Ik ben op de goede weg. En het gaat ook goed komen. Als ik de naam hoor van de kinderpsychiater, moet ik weer lachen: Michiel Noordzij- en laat die achternaam nou de meisjesnaam van mijn moeder zijn. Ik geloof niet in het lot, maar dit heeft wel even het effect van 'het moest zo zijn' .

Nee, we zijn niet perfect. Wij niet, de kinderen niet. Ook wij zullen nog vreselijk de mist in gaan, zowel in de opvoeding als op welk vlak dan ook. Maar elke dag is weer een nieuwe dag. Een dag met nieuwe kansen en mogelijkheden. Ik blijf alert, blijf zoeken en lezen en kijken. Maar ook genieten!

Morgen is zo'n nieuwe dag. Een speciale dag ook. Dan wordt dit meisje ZES. Dit bijzondere, geweldige, ingewikkelde, mooie meisje. En het gaat helemaal goedkomen met haar. Met ons. Met ons samen!
 

Het is weer die tijd van het jaar… nee- niet gebruikelijk denk ik: geen herfst of donkere dagen van de winter, geen Oud en Nieuw (waar ik ook altijd beetje nostalgisch van word), niet m'n eigen verjaardag…. We staan voor de Grote Vakantie….
En dat betekent dat we vanmorgen Mirte, Jurgen en Iris voor het laatst naar hun 'oude' klas hebben gebracht. Mirte bij de kleuters, Iris bij de middenbouw en Jurgen nog in groep 7. Morgen dus groep 3, bovenbouw en de oudste van de school… pfff…. heftige overgang hoor dit jaar!!
De kinderen hebben er erg veel zin in- maar mams moet wel even slikken: afscheid nemen van de juffen die de afgelopen jaren ziel en zaligheid in de klas hebben gelegd en dus ook in mijn kind- ja, dat doet toch wel wat met je… Maar we hebben ook enorm veel zin in het volgende schooljaar- groep 3, groep 6 en groep 8! Wow! En weer nieuwe juffen en zelfs een meester! Hoera! Dat gaat weer helemaal goedkomen… Mirte heeft er enorm veel zin in- waar Jurgen toch wel een beetje gespannen is over het nieuwe dat gaat komen, ziet Mirte het helemaal zitten. Die neemt op haar manier afscheid van de kleuterklas: "Mam! Gisteren was ik aan het schommelen en toen dacht ik ineens dat het de laatste keer was dat ik met het speelgoed kon spelen. Dus dat ging ik toen maar gauw doen!".

Het is ook de periode van de vakantie in zicht. Drie weken Italixeb… we kijken er al bijna een jaar naar uit en nu is het dan bijna zover: over 2,5 week is het zover… zo enorm veel zin in!! Maar tegelijkertijd: een jaar voorpret en dan 3 weken echte pret… zucht… het is zo weer voorbij…

En dan ikzelf. Afgelopen jaar heb ik geprobeerd om de studie weer op te pikken. Heb weer stagegelopen, wat ontzettend leuk en leerzaam is geweest. Geweldig, met die kinderen aan het werk zijn. Maar al met al schiet het nog niet op. De combinatie school/stage/gezin/werk/band is zo moeilijk. Ik schiet er aan alle kanten bij in. Ik heb een aantal tentamens weer gehaald, ben begonnen met Minor Nederlands waar ik ook wat tentamens van heb gehaald- maar al met al is mijn tempo zo langzaam dat ik waarschijnlijk over 10 jaar wel klaar zal zijn (oh, zei ik dat vorig jaar ook al? Dan zal ik over 9 jaar klaar zijn…;) )
Ik ben weer op zo'n punt van: hoe verder? Wat ga ik doen? Hoe ga ik het doen? Toch weer een andere manier proberen? Het schiet namelijk niet op- ik ga maar stukje voor stukje, stapje voor stapje en ik kom niet zoveel verder. De manier waarop ik nu studeer, haalt niet aan. Ik moet in een klas, daadwerkelijk contact met klasgenoten en leraren. Zoals ik begonnen ben- in september 2005 en toen het allemaal nog zo heerlijk voorspoedig ging. En toen kwam Merijn in 2007 en daarna heb ik het niet meer op kunnen pikken. Vermoeiend, zwaar en op dit moment ook deprimerend. Waar ben ik toch mee bezig? Misschien moet ik gewoon toegeven dat het me gewoon niet lukt. Ik kan het wel, maar het lukt me niet…
Er zijn verschillende opties die ik nu kan overwegen, maar helaas zitten aan bijna al die opties ook financixeble nadelen. Een school kost nogal wat (en dan daarnaast de kinderopvang en reiskosten, boeken enz. enz.)…
Zoals het er nu uitziet zou ik nog 1.5 jaar bezig moeten zijn om echt alles af te ronden. Het afgelopen jaar heb ik weer wat punten binnengesleept, maar het haalt niet echt aan.
Ik weet het dus even niet meer. Het is weer zoeken, lezen, rekenen, nadenken.
Dus dat ga ik maar eens doen. In de zon, dat dan weer wel…

Zo. Vandaag maar weer eens een blogje. Maar het wordt een blabla-blogje… waarom?

- Omdat ik niks diepzinnigs kan bedenken;
- Omdat ik eigenlijk nog een stageopdracht moet bedenken;
- Omdat ik stiekem blij was dat de kinderen weer naar school waren vandaag;
- Je dat natuurlijk helemaal niet mag zeggen en ik het dus verstop tussen de andere onderwerpen;
- Ik zin heb in wijn, maar dat doordeweeks niet wil drinken. Dus afleiding nodig heb;
- Ik soms wel wil schrijven, maar helemaal geen inspiratie heb;
- Als ik wel inspiratie heb, ik net een kind met een volgepoepte broek naast me heb staan;
- Of aan het werk ben;
- Ik mijn werk soms zo heerlijk vind omdat ik niet hoef na te denken (nou ja, beetje dan..);
- Ik dan juist heel veel ga nadenken, maar dat dat heerlijk is omdat ik dan alleen mijn eigen stem hoor;
- Ik bij TNT in het autootje rondrijd om post te halen bij bedrijven en brievenbussen te lichten;
- Ik dus voornamelijk gesprekken voer als "bedankt! Ja hoor, die brief kan nog mee! Is dit alle post? Bedankt en tot morgen!";
- Ik soms gek word van mezelf omdat ik altijd zoveel dingen wil en moet doen;
- En ik dus eigenlijk nergens helemaal goed aan toe kom;
- en ik dus maar een logje onder de titel blabla post;
- Ik nog steeds zin in wijn heb, dus nog meer afleiding nodig heb;
- Ik binnenkort overga op een WordPress-blog. Tenminste, dat is al 3 maand de planning;
- Tot nu toe is dat ook nog een blabla-plannetje dus;
- Ik WordPress wel een heel mooi blogplekje vind;
- Ik soms jaloers ben op die bloggers die zo heerlijk over gewone dingen kunnen schrijven;
- En ik het geweldig vind dat je soms bij totaal onbekenden in het leven meekijkt en leest en het soms al heel bekend voelt!;
- Ik maar eens onder de douche ga. Vanavond lasagne gemaakt en gesport- die combinatie laat zijn geursporen achter;
- En de combinatie oudzweet/lasagnesausgeur niet echt een geweldige combi is…
- Ik meer wil bloggen. Ook al is het maar blabla.
- Dus vanaf morgen meer blabla!

Daar loop ik weer. Zwolle. Achterkant station. Richting Hogeschool Windesheim. Als ik de trappen oploop, bekruipt mij een vreemd gevoel. Het is 15 jaar geleden dat ik hier voor het laatst liep. Als 20-jarig meisje. Onzeker, bang, en vooral zo ontzettend klein. Wat een klein meisje was ik toen nog…

Het is veranderd, ik herken het niet meer. Het gebied is helemaal volgebouwd. Dat was ‘vroeger’ nog niet zo. Maar hoe zag het er toen uit? Ik weet het niet meer. Weilanden? Die huizen stonden er volgens mij wel. Of niet? Als ik door een voetgangerstunneltje loop en de cijfers ’1984′ zie staan, komt er ergens uit de diepste dieptes van mijn grijze hersencellen een soort herinnering bovendrijven. 1984 was het bouwjaar van die tunnel, en ook het geboortejaar van mijn jongste broer. Die link maakte ik toen dus ook, want er zijn beelden aan gekoppeld. Ik zie mezelf weer lopen. Fietsen zelfs! Ik had hier ook een groene fiets staan. Wat is daar eigenlijk mee gebeurd?

Ik zie mezelf nog in de trein zitten hiernaartoe. Driftig bezig de krant te lezen, want dat was een vereiste op de School voor Journalistiek. Mijn neef, die de opleiding ook deed, vroeg me op weg naar school wat er nou eigenlijk in stond. Ik had geen idee meer. Het was xe9xe9n van de eerste dagen. De eerste opdracht die we kregen op die school, gooide ik na vijf minuten nadenken uit het raam. Tegen de ego’s die daar op school ruimschoots aanwezig waren, kon ik niet op. Dat 17-jarige meisje uit Drenthe (met accent!), zonder enige journalistieke ervaring (naast de schoolkrant) en zonder grote bek? Ik redde het niet. Ik voelde me totaal niet op de plek. Zijn mijn herinneringen gekleurd? Ik herinner me een les waarbij we een krant in elkaar moesten draaien. Wij waren de redactie. Ik had ideexebn- die werden weggewuifd. Twee minuten later kwam klasgenoot (gerespecteerd, want hij werkte zo nu en dan bij een echte krant) met hetzelfde idee, in andere bewoordingen. Geweldig idee!! Het enige compliment wat ik toen kreeg, was dat ik zo snel kon typen. En dat ik misschien beter typmiep kon worden- al was het volgens mij niet geheel de bedoeling dat ik dat zou horen… Ik ben daar niet gegroeid, ik ben daar kleiner geworden.

Die opleiding werd dus geen succes. Ik ging HBO Nederlands doen; toch iets met taal, met schrijven. De opleiding was leuk, de klasgenoten ook. Maar als ik dichterbij school kom, vraag ik me af hoe ze toch heetten? Ik weet geen namen meer, ik heb totaal geen herinneringen meer. Waarom niet? Waarom ben ik zo’n groot stuk kwijt van mijn geheugen? Ik kan me geen enkele klasgenoot meer herinneren, geen enkele leraar, geen lessen. Zelfs van de lagere school heb ik meer herinneringen, 25 jaar geleden. De verjaardagen van mijn toenmalige klasgenoten weet ik zelfs nog. Maar van 15 jaar geleden? Alleen wat snippers van herinneringen en xe9xe9n naam die ik altijd onthouden heb: Zamarra. Ze maakte indruk- toen al. Nu is ze een succesvol schrijfster (www.zamarra.nl).
Als mijn zusje later op dezelfde school komt, heeft een decaan het over mij. " Oh jij bent de zus van Esther, ja die ken ik nog wel!", ik heb echter geen idee meer wie hij is en waarom hij mij nog zou kennen… Ik bleef ook daar een klein meisje.
Ik loop hetzelfde gebouw in waar ik vijftien jaar geleden ook de tentamens deed. Ik herken de brug, de trappen. Maar er komt verder niks terug. Ik loop in het gebouw waar ik toen bijna elke dag rondliep. Niks. Hoogstens een glimp van herkenning. Het is blijkbaar iets wat ik letterlijk heb afgesloten. Ik was echt klein toen- te klein blijkbaar om de herinneringen op te slaan…

Nu loop ik daar weer als student. Op mijn collegekaart staat ‘ingeschreven vanaf ’1992/1993′. Vijf jaar geleden begon ik enthousiast met de PABO. Eerst op het Saxion te Deventer, nu via LOI/Windesheim. Toen ik begon, lagen alle kansen open. En ik ging als een speer! Haalde de propedeuse in xe9xe9n keer! Oh yeah! Eindelijk zou ik dan een opleiding afmaken! 

Toen kwam Merijn. Totaal onverwacht eigenlijk. Stond niet in mijn agenda van vier jaar die ik had volgepland toen ik met de opleiding begon. Merijntje. Dat cadeautje! Ik zou hem nog geen dag willen missen- maar feit is dat het wel allemaal even wat moeilijker werd met hem erbij.

Als ik terugloop na het tentamen, wat moeilijk was, naar het station, voel ik weer die twijfel. Ja, die twijfel herken ik van 15 jaar geleden. Kan ik dit? Wil ik dit? Moet ik dit? Mijn god, wat twijfel ik! Waarom doe ik dit? Wat wil ik bewijzen? Dat ik wel iets kan? En voor wie wil ik dat bewijzen? Mezelf? De rest van de wereld? Misschien allebei wel. Waarom moet ik mezelf zo afpeigeren? Want feit is dat het verrekte moeilijk gaat allemaal. Het is zo’n afschuwelijke combinatie: studeren, gezin, werken, sociaal leven. Het is op elk gebied inleveren en dat laat z’n sporen na. Niet genoeg tijd voor de studie, niet genoeg tijd voor het gezin, niet genoeg tijd voor het sociale leven. Waarom wil ik dit? Waarom?

Ik loop door de gang onder station Zwolle. Een enorm lange gang, hij lijkt eindeloos. Ik ben de enige die er loopt. Alleen en eindeloos. Zo voelt het ook echt: het einde is nog lang niet in zicht. De weg is lang, zo ontzettend lang. Ik word er moe van als ik denk hoever ik nog moet- letterlijk en figuurlijk. Toch komt er een glimlach op mijn gezicht- ik denk plotseling aan een voorval van die middag. Als ik de kinderen van school ophaal met Merijn, sta ik naast de auto. Er komt ineens een vlaag wind, en mijn haar vliegt omhoog. Het waait letterlijk rechtop- alsof ik op de kop hang. Ik zie het in het raam. Merijn kijkt me recht aan, ziet mijn haar en dan zie ik het in zijn ogen gebeuren. In een fractie van een seconde ziet hij wat er bizar uit moet hebben gezien. Zijn ogen beginnen te lachen en daarna volgt een onbedaarlijk gierende lach.  We liggen allebei dubbel van het lachen in de auto op de voorbank. Ik loop door de gang met tranen in mijn ogen van het geweldige gevoel dat ik op dat moment kreeg. Van de spontaniteit, van dat lachende kind en mijn fantastische kapsel op dat moment. Van de intensiteit van zo’n klein, ongrijpbaar moment. Van dat kleine spookje dat mijn hele schema in de war schopte, maar die mij ook heeft doen groeien.

Ik ben er. Ineens ben ik er, aan het einde van die gang. Ik geloof niet dat ik ooit met zo’n big smile door die gang ben gelopen. Het eind is altijd in zicht, ik weet het. De weg kan lang zijn, maar het einde komt. Je kan het misschien niet altijd zien, maar als je flink doorloopt, dan kom je er. Met spierpijn, maar met een grote lach op je gezicht. Ik weet het zeker. 15 jaar geleden zei ik nee op al die vragen die ik mezelf toen stelde. Nu zeg ik ja. Ja, ik wil dit, ik kan dit en ik moet dit.

En ik ben ook niet meer klein. Ik ben groot geworden.